17 7 2014


Tara Vanhonacker tara@khonisan.com

7/17/14
to Robertux
Dag lieve vriend,
ik heb je de afgelopen dagen de stuipen op het lijf gejaagd.
Dat weet ik, alleen is er gisteren een GROOT moment geweest voor mij.
Vanaf het ogenblik dat ik uit dat huis gegooid werd, van die slechte familie, liep ik rond met een enorm schuldgevoel.
Mijn arme verstand, ziel en hart waren in een knoop geslagen omdat hier opnieuw krek hetzelfde gebeurd was als in Belgie. En in Belgie kon ik geen closure krijgen, geen afsluiting, omdat mijn zus, nog steeds, weigert met mij te praten.
Mijn vader indertijd gebruikte ook dezelfde taktiek, mijn zus in Belgie ook en nu deze mensen ... gewoon elke communicatie weigeren ... elke vorm van menselijk contact mijden.
Voor mij is het moeilijk om dragen omdat er steeds mijn hart is dat uitgaat naar deze mensen ... hm .... moeilijk om uit te leggen natuurlijk ... alleen kreeg ik NOOIT de kans om een einde - een afsluiting te maken van de ganse santeboetiek. Nooit het signaal krijgen dat het niet aan mij lag. Mijn vader heeft mij zo grootgebracht dat ik geen optie had, behalve mij slecht voelen omdat hij weigerde te praten.
Nu ja. Gisteren heb ik mijn buurvrouw Som Ying duidelijk kunnen maken dat ik een gesprek wou met die familie, omdat ik vrijdag naar de advokaat moet ... om het contract te tekenen en hen de hel in te procederen.
Zij heeft eindelijk die stap genomen ! Ik was al drie vier maanden aan het vragen om dit mogelijk te maken ... maar zij verstond dit niet of had geen zin ....
Maar gisterenavond heeft ze eindelijk toegegeven. Wij dus in het pikkedonker naar dat huis gereden. Zij uit de auto en gaan vragen of een gesprek mogelijk was tussen die familie en mij. Maar ze hadden geen tijd ....
Voor mij : ze hebben geen tijd voor mij ? Nu ben ik sterk en kwaad genoeg om hen de vernieling in te jagen - koste wat kost. Als je de tijd niet hebt om te spreken met de persoon waarvan je vertelt dat het familie is, die ontzettend veel geld aan jullie gespendeerd heeft, als je de tijd niet eens wil nemen om het haar te spreken, dan ga je te ver ... dan is er een lijn overschreden die alle menselijkheid en beschaving voorbij gaat.
Het schuldgevoel is weg ... het moordende schuldgevoel is weg en mijn emoties zijn aan het kalmeren .... mijn hoofd wordt helderder ... nu een paar dagen ...
Ik denk ook dat Som Ying het snapt. Ik heb haar uitvoerig bedankt en ga dat nog eens doen.
Ik voel me nu wel heel erg moe, omdat die spanning eraf is. Omdat ik nu weet dat deze mensen helemaal geen gevoelens hadden voor mij, behalve geldzucht.
Jij kent mij een beetje ... maar ik herontdek mijzelf.
Ik heb gisteren dan ook maar meteen Nan geconfronteerd met de realiteit. Ziet ze mij niet graag, dan is er geen probleem, dan kan ik hier voorbij, eindelijk, ziet ze mij graag dan gaan we de tango dansen ...
Maar ik ben mijn schuldgevoel kwijt dat als ik iemand graag zie, dat dit fout is, nooit genoeg ....
Hm , ik weet niet of ik vandaag veel op facebook ga zitten.
Groetjes,
Tara

Comments

Popular posts from this blog

4 14 2014

29 4 2014