2 4 2014

Tara Vanhonacker tara@khonisan.com

4/2/14
to Christine, patodemaret
Ik snap het nu, dat uiteindelijk NIEMAND mij zal helpen, ooit ...
Dat ik fout ben : dat voor iedereen het leven een hel is, dat niemand ooit voor een ander iets doet, omdat hij of zij zelf teveel problemen maakt en heeft ....
Ik snap eindelijk de gruwelijke barbaarsheid van wat mensen 'leven' noemen ...
Ik snap de onverschilligheid met het lijden van anderen, omdat men zelf lijdt ...
Ik begrijp dat ik alles maar beter zelf doe, want dat NIEMAND mij ooit zal oprapen als ik val ... dat ik de illusie moet begraven dat mensen sowieso om elkaar kunnen geven ....
Daarvoor moeten ze voorbij hun problemen ... hun lijden ....
Hoe egoistisch was/ben ik niet ... mij te wentelen in een verdriet dat bij het verdriet van alle andere mensen een peulschilletje is ....
Mensen zijn niet onvriendelijk, mensen zijn niet kwaadaardig, ze kunnen gewoon niet helpen omdat ze zelf hulp zoeken ...
Wie ben ik dan, nietig en klein Taraatje om te verwachten dat mensen omwille van mij een stapje meer zouden doen ....
Ik moet nederig worden, stil worden, stoppen met de wereld lastig te vallen, ik moet maar glimlachen, blij zijn omwille van wat ik heb en ben .... ik moet de eenzaamheid accepteren, ik moet de angst die mijn leven beheerst aanvaarden ... ik heb daarin geen keuze meer .... ik moet worden als een plantje, stil, onzichtbaar en braaf ...
Ik moet begrijpen dat dit LEVEN is en niks meer .... dat ik gewoon te veel verwacht ...
Ik moet inzien dat liefde geen liefde is, maar een zucht naar een ander uit eigenbelang, ik moet inzien dat zelfs tussen man en vrouw er nooit een band zal zijn, waarin de ene zijn of haar leven zou geven voor de andere, ik moet inzien dat vriendschap zeer beperkt is .... ik moet inzien dat sex waardeloos is ... dat nabij zijn met anderen enkel voor de grote goede mensen is ... ik moet inzien dat alleen zijn mijn deel is en dat dit niet zal veranderen ...
Ik moet dankbaar zijn en de voeten kussen van de mensen die willen luisteren, want zij doen al meer dan wat ik mag verwachten ...
Ik aanvaard NU dat er niemand is, was en zal zijn, dat wat ik versta onder liefde, een bizarre illusie is ... een droom die ik najaag ...
Ik moet NU juichen als iemand met mij wil spreken ... een heel klein beetje tijd heeft voor mij ...
Ik ben oprecht dankbaar en begrijp nu hoeveel ik van jullie verwacht heb ... en dat ik fout zat daarin ...
Dat 'mogen praten met iemand' al een voorrecht is ....
Ik ben niet cynisch of sarcastisch, ik wil niks gedaan krijgen, ik ben niet boos, totaal niet triestig ....
Ik moet zoals de wijze mensen hier zeggen 'let it go' ... gewoon aanvaarden dat ik in deze situatie zit en dat dit niet echt zal veranderen ... het laten gaan ...
Ik zie in dat ik eigenlijk geen enkel recht heb om andere mensen te belasten met wat mij overkomt, overkomen is ... dat dit zelfbeklag niemand helpt ....
Ik moet aanvaarden 'let it go' dat ik de persoon  ben die mijn eigen gevoel van onzekerheid en onveiligheid maak, omdat mijn pijn en mijn verleden geen afscheid wil of kan nemen mij ...
Ik moet begrijpen dat 'hulp krijgen' een uniek voorrecht is en dat ik hiervoor een prijs moet betalen ...
Ik moet begrijpen dat ik altijd alleen zal zijn, ongehuwd, ongeliefd ... want dat is nu eenmaal waarom ik geboren ben ...
Ik moet stoppen met te denken dat andere mensen niet hetzelfde voelen ... iedereen is alleen ... iedereen is eenzaam ...
En als ik huil is het omdat anderen zo alleen zijn ....

Comments

Popular posts from this blog

17 7 2014

4 14 2014

29 4 2014