27 3 2014


Tara Vanhonacker tara@khonisan.com

3/27/14
to Christine
Zus,
het gaat hem erom dat ik wel praat, maar het is alsof ik tegen een muur praat ...
onwezenlijk ...
en vriendschap heb ik niet ...
iemand ontmoeten is er echt niet bij ...
en als ik al iemand ontmoet dan is het bizar ...
ze tonen dat ze iets voelen en terzelfdertijd duwen ze heel hard weg ...
niet voor mij ....
het heeft er nooit anders uitgezien voor mij ... zwart ... sommige dagen is het draaglijk
of leid ik mezelf af van de realiteit ... en de volgende dag dringt het tot mij door dat er
gewoon niets veranderd is ....
Och, ik moet meer geduld hebben ... dan valt alles wel in zijn plooien zeker ?
Daar geloof ik NIET in ... Mijn geduld met andere mensen is gewoon weg ...
En het gaat hem heus niet alleen om relaties ... het gaat veel dieper ....
het is alsof de wereld met mij aan het afrekenen is en ik gewoon niet eens de kans krijg
om een normaal bestaan op te bouwen ....
Van zodra ik me wat beter voel krijg ik gegarandeerd tegenslag, niet zomaar tegenslag, maar
onmenselijke tegenslag ... iets wat je normaal gezien niet te boven komt als je een normaal mens bent ...
maar ik blijf gewoon domweg doorvechten, terwijl ik alleen beter had moeten weten ....
Zus, het gaat niet goed met mij ... ik kan dit leven met alles wat er gebeurd is, nu, vroeger en alles wat nog komen gaat
niet echt aan ... ik fladder emotioneel op en neer, krijg geen stabiliteit ... krijg geen rust ...
Ik weet niet wat ik nu eigenlijk moet aanvangen ... maar zo wil ik niet van het ene op naar het andere neer zwalpen ...
En ik denk dat ik ondertussen al voldoende geroepen heb om hulp, om die ook te krijgen, te verdienen ...
Helaas denkt de mensheid dat ik gewoon maar verder moet afzien en verder kapot moet gaan ...
Je beseft toch wel dat je de ENIGE bent op deze planeet die IETS om MIJ geeft ?
Dat is toch niet te doen ? Waar zitten al die mensen die ik geholpen heb ?
Hoe durven ze rondlopen ? Hoe durven ze nog gaan slapen ? Hoe durven ze mij zo SLECHT behandelen ?
Als je jarenlang om hulp vraagt en die gewoon NIET krijgt, dan klopt er iets niet :
ofwel ben ik het niet waard
ofwel is het zo dat ik te veel vraag
ofwel is het zo dat ik voor de mensen dood ben
Volgende week moet ik hier les geven en ik kan het niet aan .... zie je in plaats van beter te worden,
wordt het alleen maar uitzichtlozer ... ik weet gewoon NIET wat ik op deze planeet loop te doen ....
Steeds maar pijn .... .

En dan krijg ik andere mensen die zeggen dat liefde mooi is, dat vriendschap goed is , dat het leven
zo fantastisch is , dat ze gelukkig zijn en dan zit ik mij TERECHT af te vragen : waarom NIKS voor mij ?
Het is ONRECHTVAARDIG en een SCHANDE ... ik dacht een mens te zijn ....
Helaas ....

Comments

Popular posts from this blog

17 7 2014

4 14 2014

29 4 2014